SÖZcÜKleri Gezdiren, Onları GÖKte İşleyen RÜZgÂR&Rsquo;I ÖNceleri Birden ÇOk Sandılar Ve Farklı Adlar Taktılar. Lodos, Poyraz, Karayel, Yıldız Vb... Aslında Bu Adlar Yalnızca Şiir&Rsquo;Dir. İnsan Bunu Yine GeÇMişte Bulacak. Her Şeyi Kendine GÖRe Adlandıran İnsan, RÜZgÂR&Rsquo;In Kendi Dışında Adsız (ÇIplak) Gezdiğini Bilir Ama Kabullenmek İstemez. Bu YÜZden Yeni Bir Şey GÖRÜR GÖRmez Bir Ad Koyar; Adlandırdığına Sahip Olduğunu Sanır. &Ldquo;Yazdıklarımızın Zaman&Rsquo;A Dayanması, RÜZgÂR&Rsquo;A Dayanmasıyla Aynıdır... Diyor Yazar. Sanki ÖYkÜLerin Tamamının Odak Noktası, ÇOk, ÇOk Eski, Ama Aynı Zamanda Da En İleri ÖLÇÜDe Modern Bir Kader Anlayışı. Mutlaka Herhangi Bir Zamanın İÇİnde Doğan Ve Yine Mutlaka Herhangi Bir Zaman ParÇAsıyla Sınırlanan İnsanoğlunun, Kendisinden ÇOk ÖNce Başlamış Bir Sonsuzluk Nehrine Kendi Yaşantılarından Bıraktıkları. Daha Doğrusu, Bırakabildikleri. Kimi Zaman İse, Bırakamadıkları: LÜTfen Gidin Bizim Eve. Bir An ÖNce Toparlanın Gidin, İki Yıldır AÇIlmadı. İÇİnde Yaşanmayan Ev ÇAbuk ÖLÜR... ÖYle Sanıyorum Ki, Bu ÖYkÜLerde Dile Gelen Zamanlara Kulak Verebilenler, Kendi Kişisel Tarihlerine Yelken AÇManın Farklı Boyutlarıyla Zenginleşeceklerdir.&Rdquo; Ahmet Cemal, 2002
