Reisülküttâblık, isminin çağrıştırdığı manaya uygun olarak bir grup kâtibin yönetimi şeklinde ortaya çıkmış bir müessesedir. Osmanlı Devlet teşkilâtının merkezî yönetim organı olan Dîvân-ı Hümâyûn'un, mâliye haricindeki bürokrasisini yürüten bu kâtipler “Dîvân-ı Hümâyûn kâtibi” olarak anılmakta ve nişancıya bağlı idiler. Üç ana bölümden oluşan çalışmada, XVIII. yüzyılda reisülküttâblığın devlet teşkîlâtında ve Osmanlı kültür hayatı içerisindeki yeri izah edilmektedir. İlk iki bölümde reisülküttâbların XVIII. yüzyıldaki yetişme prosedürü, menş e’leri, tayin, azil veya yükselmelerinde rol oynayan faktörler, reisülküttâblığa bağlı kalemler ile reisülküttâbın görevlerini etraflıca inceleyen yazar, reisülküttâbın devlet teşrîfatındaki yerini de son bölümde ele almaktadır. En başta Divân-ı Hümayun'da gündeme getirilen kanunnameler, fermanlar ve benzeri konuların yazıya dökülerek nişancıya yardımcı olması amacıyla oluşturulan reisülküttablık makamı, ilerleyen yıllarda diplomatik ilişkilerin artmasıyla diğer devletlerle yapılan yazışmalardan sorumlu hâle gelmiştir. Buna mukabil reisülküttablığın Osmanlı bürokrasisindeki önemi giderek artmış ve nihayetinde bu makamdaki kişilerin dışişlerinde üstlendiği görevlerden ötürü Hariciye Nazırlığı'na dâhil edilerek bürokrasideki yolculuğuna başka bir isimle devam etmiştir. Bu kitap, XVIII.yüzyıla odaklanarak reisülküttablığın geçirdiği bu dönüşüme ve artan önemine dikkat çekmektedir.
